EnTeReSaN DuRuMLaR!!!

SorgulaMA!

2010-01-12T07:55:00.000-08:00

Hayır! Kendimi kandırmıyorum... Unuttum diyosam unutmuşumdur. Hala rüyalarımda görmem bir anlama gelmek zorunda değil, sorgulama beni artık, yoruldum. Rüyalarımda bile yüzüme bakmıyorsa ve “rüyamda” bu duruma kahroluyorsam, hala eski ve kötü anılar rüyalarımda canlı canlı karşımda duruyorsa bu da bi anlama gelmiyor.
Tamam ona ait eşyalara anlam yüklememek için hala hayatımdalar yada yakınlarıma hediye ettim, ve gerçekten benim için bir anlam ifade etmiyorlar. Görünce onu hatırladığım herhangi birşey olsun istemiyorum hayatımda ama ona ait olanları da yakıp, atıp bu durumu gurur meselesi yapmayacağım. Aksine tam da karşımda durmalı herşey taa ki hayatımdaki diğer eşyalardan bir farkı, anlamı olmayana kadar, başardım da aslında, ama ne diye bu rüyaları görüyorum, niye bitti, unuttum dediğim herşey sırayla karşıma çıkıyor? Son kırıntılarını mı temizliyorum bilinç altımın yoksa daha yeni mi başladı temizlik? Niye eskisi gibi olmaktan korkuyorum bittiyse herşey? Kendimi mi kandırıyorum? Sorgulamak mı yoruyor zihnimi? Neden ve niye diye soruyor muyum hala bana? Birşeyleri hala kafamda doğru yerlere oturtamadığımın farkındayım. Aniden olanlara çok sinirleniyorum ve küfür ediyorum. Ama bazen de neden, buna mı değiyordu sorgulamaktan kurtulamıyorum... Bazı zamanlar duvarlara boş boş bakmak isterdim sanırım o zamanlara doğru ilerliyorum. Tanımadığım insanlara herşeyi kusup içimdeki, rahatlamak mı istiyorum karşılığında hiçbir yorum beklemeden? Rahatlayacak mıyım o zaman? Sert ve kalın duvarlarlardan ördüğüm mahzenimde ne kadar da mutluydum son bir yıldır, hani hiç birşeyi takmıyordum artık, o zaman niye bu rüyalar? Niye hala rüyalarımda bile gidip bağırıp çağırıp sen yoksun anlıyor musun diye bağıramıyorum suratına, neyi ve niye var olmayan bir ortamda bile gurur meselesi yapıyorum?
Sanırım 1. Perde kapandı, 2. Perde açılıyor hayatımda, gerçeklerle yüzleşme dönemi zihnimin, kaçtığım, yüzleşemediğim herşeyin karşısında yıkılmadan durmak yada duramamak vakti...

Başlasın 2. Perde, bakalım oyun neleri getirecek, neleri götürecek, mutlu yada mutsuz diye sınıflandırılır mı tüm sonlar? Ucu açık bitse ne olur herzamanki gibi?

Evropa Seyahat'im :)

2010-01-04T06:46:00.000-08:00

Merhaba,

Çok uzun zamandır yazamıyorum buraya, şu anda da uzun uzun yazamayacağım ama daha sonra siz anlatacağım kısa minik Evropa Seyahatim'in fotolarını koymak istedim buraya...

Kısaca, çook uzun zamandır yazmadığım için gelişmeleri atlamışım hayatımda, Bestecan ani bir kararlar Erasmus için almanya Freiburg'a gitti e ben duru muyum? Ben de yıllık iznimi kullanmak için 10 günlüğüne gittim yanına... 31 Ekim-8 Kasım 2009 arası onun yanındaydım, müthiş bir tatil oldu benim için çook eğlendim... Bestecan 1 Ekim'den beri orada 3 ayı kaldı şimdilik...

Freiburg Almanya'nin güney-batısında, İsviçre sınırında küçük ve müthiş bir öğrenci şehri..

İçinden minik minik kanallar geçiyor ve bir efsaneye göre bu kanallara yanlışlıkla düşülürse Freiburg'lu biri ile evleniosun.. :) Çok denedim ama düşemedim bir türlü.. :)

Freiburg'da ilk 3 günümüzü geçirdik, sonrada minik bir Opel Corsa kiralayarak Paris'e doğru yol aldık ama tam Türk aklıyla çıktık yola, ne bir navigator'ımız ne de doğru dürüst bi haritamız vardı, düz mantık tabelaları takip ede ede gideriz dedik ama o iş o kadar da kolay değilmiş.. :)

Önce yaklaşık 2 saat kadar Freiburg'dan çıkamadık, çevreyoluna girmek yerine ara yollara girmişiz yanlış tabela takibinden, Fransa sınırında bir dağ Alman köyünde bulduk kendimizi aslında iyi ki bulmuşuz, Heidi'nin köyü gibiydi, ama bölünerek çoğalan biz Türkler bu dağ köyüne bile bir dönerci açmışlar, o dönerciyi bulana kadar bir kaç Alman'a soralım dedik yolu ancak ne onlar İngilizce ne de biz Almanca biliyorduk, vücut dili de bi yere kadar olduğundan iyice kaybolduk, neyseki dönerci amcayı gördük, o bizi görünce çok şaşırdı, hele de Almanya'da yaşamadığımızı, Ankara'dan geldiğimizi ve araba tutarak oraya geldiğimizi duyunca bize deliymişiz gibi baktı, bir de tüm bunların üstüne biz adama 'Paris'e nasıl gidebiliriz?' diye sorunca gülmeye başladı, ama neyseki ilk şoku atlattıktan sonra sağ sol diye bize doğru rotayı gösterdi.. :)

Paris'e kadar tabela takip ederek gittik hatta yolda Metz'e bile uğradık orada da gezdik ama yolculuk boyunca iki şey bizi çok şaşırttı.. 1.si benzin almak, 2.si otoban paraları.. :) Benzin almak bi enteresan kendin gidiosun pompayı alıosun ve arabaya benzini koyuyorsun, hiç bir kamera sistemi yok yani benzini alıp gitsen kimse bişey demiyecek sanki, benzini aldıktan sonrada gidip parayı ödüyosun, ilk benzini Fransa'da aldığımız için ve Fransızlar İngilizce bilmek konusunda Almanlar'dan beter olduğu için sistemi anlamakta baya zorlandık, adama benzin almak istiyoruz diyoruz kullanabildiğimiz Fransızcayla ki o da Tarzancadan öteye gitmiyor, adam da e gidin alın diyor, o da bizimm buna şaşırdığımıza şaşırıyor, neyse bi şekil anladık sistemi ve alabildik benzini... :)

Otoban parasına gelince, farkettik ki yolculuğun sonunda benzinden çok otoban parası vermişiz adamlar her 60 km de bir bizden para aldılar, resmen göçtük.. :)

Metz'de gezdikten ve yemek yedikten sonra sonunda Paris il(!) sınırına girmiştik.. :) Paris çevre yoluna girdik veee Paris çevre yolunda yaklaşık 3 saat dolaştık ve bir türlü Paris'e giremedik. :) Arkadaşımda kalacaktık o gece ve gece 11'de onlarda olmaı planlıyordm ve onların evine vardığımızda yaklaşık sabah 4'tü ve son 3 saati Paris çevresinde geçirmiştik. En son Paris içinde de kaybolunca arkadaşım nehri bulun ve nehrin akış yönünün tersine doğru ilerleyin diye, Kızılderililere has bir yol tarifi yaptı ve işin ilginç tarafı o şekilde evlerini bulduk. Tabi evlerinin sokağının isminin müthiş Fransızca telaffuzu adresi bulmamızı zorlaştıran etkenlerdendi..:)

Neyse ki sabah 4'te de olsa eve vardık, biraz bişeyler içip uyuduk ve sabah 9'da bir sandviç yiyip kendimiz attık Paris sokaklarına, bu sefer elimizde Paris metro haritası ve şehir haritası vardı neyseki, yaklaşık 10 saatte kompakt bir Paris turu yaptık, arkadaşlarımızın Paris'e gitti şuraları gördük demezsek dövecekleri heryere gittik.. Louvre, Eifell, Champs Ellyse, Notre Dame.... Detaylı gezemesek de hepsine gittik ve bol bol foto çektik.. :)

Daha sonrasını sonra anlatıcam...

Gerçekten Enteresan Durumlar.... :)

2009-07-17T07:40:00.000-07:00

Abimin doğacak bebeği için doğumhanenin kapısının önünde dokuz doğurmamız...
Ardından mutlu haberin gelmesi...
Annemlerin bıdığı beklerken, benim doğum kağıtlarını alıp aşağıya işlem yaptırmaya inmem...
O sırada annemin anlatmasına göre doğumhaneden çıkan elinde minik bir bebek olan hemşirenin benim adımı ve soyadımı bağırması ve yakınlarını sorması...
Annemin "O benim kızım, işlem yaptırmaya aşağıya indi!" demesi...
Hemşirenin anneme garip garip bakması...
Elimdeki sizin kızınız olamaz heralde demesi...
O sırada başka bir kadının annemi hafif.e iterek o bizim kızımız demesi ve sana ne oluyo hanım bakışı atması...
Ve annemin hemşirenin elindeki bebeğin benim adım ve soyadıma sahip olduğunu anlaması...
Gözlerinin dolması...
Dumurlara gelmesi...
Hepimizin dumurlara gelmesi.. :)
Bu enteresan bi durum değil de ne afedersiniz? :)

Hayatımın anlamı hoşgeldin....

2009-07-16T06:53:00.000-07:00

İnsan öyle bir canlıymış ki,
Öncelikleri çabucak değişirmiş,
"Şu sıralar beni hiçbirşey mutlu etmiyor..." derken,
Aklına gelmeyen şeyler başına gelebilirmiş...
Hayatıma sıcak bir Temmuz günü girdin,
Bir anda tek önceliğim sen oldun,
Her an seni düşünür oldum,
"Acaba şu an ağlıyor mu?"
"Acaba gazını çıkarabildi mi?"
Kilometrelerce uzakta olsan da kokunu burnumda hisseder oldum...
Aşk gibi bir şeymiş bu...
Resmini görünce bile gözüm dolar oldu...
Yumuk gözlerini gördükçe içim eriyor..
Şu hayatta hiçbirşeyi seni sevdiğim kadar sevemem gibi geliyor,
Sevemem de zaten, seni sevdiğim gibi kimseyi sevemem,
Ben seni bu kadar çok seversem peki, kendi yavrumu nasıl severim?
Annemi çok iyi anlar oldum dünden itibaren,

Adın gibi güzel olsun tüm yaşamın,
En önemlisi hep mutlu ol...
Toprak, ört bütün acıların, dertlerin, üzüntülerin üstünü,
Teker teker yeşert bizi,
Toprak, adın gibi bilge ol,
Sarıp, sarmala bizi,
Eren, anlam kat hayatımıza,
Sorularımıza cevap ol,
Aklımız fikrimiz ol,
Sorgulat bize hayatı, bizi, kendimizi,

Hoşgeldin yaşam kaynağım,
Toprak'ım,
Eren'im,
Minik Japon Balığı'm,
Her zaman hayata geldiğin ilk gün ki gibi,
Işık saç hayatımıza, mutlu ol, mutlu et bizi,
Üzüntü, dert, hastalık olmasın yaşamında,
Hep bizimle ol, yanımızda, yamacımızda ol,
Bir gülücüğünle dünyaları bize ver,
Öyle bir yaşam yaşa ki,
Umut ol bize,
Geleceğe,

Böyle bir halan olmasına rağmen sev onu hep... :)
O hep seni sevecek...

Hayatımın anlamı hoşgeldin,
Nazım'ın dediği gibi: "Yaşama sırası sende!..."

Halan

Toprak Eren dooğduuu! :)

2009-07-16T05:12:00.000-07:00

Bitanecik yeğenim Toprak Eren dün yani 15.07.2009 saat 13.55 itibariyle annesine verilen tüm sunni sancıların kar etmemesi sonucu sezeryanla dünyaya geldi.. Kendisi Toprak değil toparlak Eren şeklinde dünyaya geldi.. Çok şükür ki annesinin de kendisinin de durumu çok iyi...

Toprak Eren annemin deyimiyle son samuray tam bir çekik gözlü tosbaaa... Ben japon maymunu dediğim için annem ve abim kızıyo ama naapiiim hem maymuna hem de capona benziyo.. :) Ya onu çok seveceğimi düşünüyodum ancak bu kadar çok seveceğimi tahmin etmiyodum.. Onu orada bırakıp işim için tekrar buraya geldim ama kokusu hala burnumda, telefonumdaki resmine baktıkça içim eriyo.. :)

Bi daha onu 1 ay sonra görebilicem ve su an bu beni gerçekten çoook üzüyo..

O halasının bitanesi, minik tostosu, şekeri, herşeyi... :)

Allah anneli babalı büyütsün mutlu , sağlıklı ve huzurlu uzun ömürler versin inşallah...

Hoşgeldin Eren Bebek, yaşama sırası sende, tabii bizimle birlikte... :)

Allah benim ömrümden alıp sana versin, yokluğunu, hastalığını göstermesin minik caponum, tostosum benim.. :)

Yılmaz Erdoğan'ın kızına yazdığı şiirin revize edilmiş daha doğrusu uyarlanmış hali... :)

Erenim,
içimin güler yüzü,
yaşanılası iklimim hoşgeldin.

bir Temmuz'da sızıverdin işte
ömrümüzün en gevrek zamanı...
çıt diyor kırılıyoruz,
öfke kadar saydamız o zamanlar
ve kırılgan
bıçak kadar!

oğlum demeyi öğrettiğin için
o tanrısal kokun
ve gülüşündeki halan için

ki hala zilleri çalıp kaçmak istiyorduk
yarım yamalak aşk kırıntıları
tabakta bırakılmış, yazık atılacak bir sevda
haritası,
hatta el değmemiş delilikler istiyorduk...
çocuktuk daha
büyümeye direniyorduk,
iş toplantılarında lolipop zamanlar düşlüyorduk

ama sızıverdin işte...
bir avuç yeşil gevrek rokaydık,
mayışmamıza bir limon yetecekti...
biz garsonu bekliyorduk,
sen çıkageldin...

hoşgeldin Erenim...
oğlum olgunluğum...
bilmiyorduk daha,

objektiflerin objektif olmadığını,
ikimize yeter sanıyorduk ikimizin toplamı,
meğer doyurmak çok zormuş
içimizdeki hayvanı...

habersiz geldin, kusura bakma
ortalık biraz dağınıktı...
şimdi hemen toparlarız sanıyorduk,
olmamıştık daha...

işin zor oğlum,
hem büyüyecek
hem bizi büyüteceksin...
halan mı var, derdin var oğlum... :)
hoşgeldin oğlum,
içimin gülen yüzü, hoşgeldin...

Gamze ft. Yılmaz Erdoğan.. :)

Toprak Eren Geliyooooooor! :)

2009-07-14T05:07:00.001-07:00

Selam,

Haftasonlarım ve haftaiçim çoook yoğun olduğundan yazmaya sürekli vakit ayıramıyorum ama "inşallah" bugün doğacak yeğenim "Toprak Eren"in hatırına yazıyorum şimdi... Anne şimdi doğum odasında suni sancı vermeye başlamışlar, onlarla ayrı şehirlerde yaşadığımız için benim de kulağım telefonda, doğuyor dedikleri anda atlayıp gideceğim yanlarına.

Ben bebişin isminin EREN olacağını biliyordum ama abimler son bir kararla çift isimli olmasına karar vermişler ve ismi "Toprak Eren" olacak... 4,5 kilo civarı doğacağı için ben Toparlak Eren demeyi yeğliyorum şimdilik.. :)

Yine dayanamadım ona bişeyler aldım, fotoları yukarıda,,,

Odasının kapısına Eren'in yanına asmak için Toprak harfleri ve süper minik ve şirin bir çift spor?! :) ayakkabı... :)

Doğar doğmaz buradan ilan edicem ve resimlerini ekleyeceğim...

Şimdi kulağım telefonda beklemeye devam edicem... :) Ne zor şeymiş yahuuu.. :)

KAzasız gelir inşallah dünyaya..

Görüşmek üzere....

Hasret

2009-07-07T04:32:00.000-07:00

Hasret

Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,

belini sarmayalı,

gözünün içinde durmayalı,

aklının aydınlığına sorular sormayalı,

dokunmayalı sıcaklığına karnının.

Yüz yıldır bekler beni

bir şehirde bir kadın.

Aynı daldaydık, aynı daldaydık.

Aynı daldan düşüp ayrıldık.

Aramızda yüz yıllık zaman,

yol yüz yıllık.

Yüz yıldır alacakaranlıkta

koşuyorum ardından.

06.07.1959

Nazım Hikmet

Çok sevdim bunu, "dokunmayalı sıcaklığına karnının" hasret başka nasıl bu kadar güzel anlatılır ki?

EREN'E HAZIRLIKLAR DEVAM EDİYOR!...

2009-07-01T08:08:00.000-07:00

Bunu giyince tam küçük adam olacak! :)

%100 Organik!

Ağzından akan mamalar için cebi bile var! :)

Renkli rüyalar görmesi için!

EREN! :)

Merhabalar,

Bugün çook yakında doğacak olan abimin bebeği EREN'e çok cici aldım ve bunları sizlerle paylaşmak istedim... :)

Hayat! :)

2009-06-21T23:55:00.000-07:00

Merhabalarrr,

Kendime 25 yaş hediyesi olarak açtığım bu blog açılalı tam bir yıl olmuş, bu da demek ki bir yaş daha ekledim yaşıma, zaman gerçekten de çabuk geçiyormuş bi yaştan sonra! :) Evet 2 gün önce doğum günümdü, yine arkadaşlarımla beraber güzel bir kutlama yaptık, ama arkadaşlarımın bir çoğu artık Ankara'da yaşamadığı için az ama öz kişiydik, tabii arkadaş grubumuza yeni katılan arkadaşlar da oldu bu bir sene içinde.. :)

Bu bir sene de neler değişti peki, çok şey...

Değişenler listesi;

İş (Şimdi daha mutlu ve umutluyum!:))

Medeni durum (Hayırlısı!:))

Ev (Bestecan'ımla mutlu bir hayat!)

Kısmi arkadaş çevresi! (Arkadaşlarımı değiştirmedim canım varolanların üstüne yenilerini ekledim!:))

Aslında bayaa köklü değişimler olmuş böyle alt alta yazınca... Evet bazı değişimlerin altından kalkamayacağımı düşünmüştüm ancaaak insan denen yaratık gerçekten çok ilginç bir tabiata sahip, herşeyi atlatıyor, herşeye alışıyor ve ne yapıp edip yeniden mutlu olmayı başarıyor bereket! :)

Mutlu musun gerçekten? sorusunu duyar gibiyim... Cevap: Evet, mutluyum çünkü artık uzun vadeli planlar yapmayı bıraktım, "an"ı yaşıyorum, hayatı geldiği gibi yaşıyorum, evet bu da bazen yoruyor beni ama eskisine göre daha kolay mutlu olmamı sağlıyor bir yandan da!

Haa bu yaşımın ve yeni işimin bana kattığı bir güzel şey daha, artık aktif olarak araba kullanıyorum! Tamam 2 defa ufak kaza yapmış olabilirim ama böyle böyle geliştiriyorum! :)

Bir üzücü şeyse şu; Bisikletim çalındı, daha önceki yazılarımda heves ve mutlulukla anlattığım bisiklet maceram acı bir hırsızlık tecrübesiyle son buldu! :(

Amaaaaa belki de bu yaşımın bana kattığı en güzel şey: EREN! :) evet bir yiğenim olmak üzere artık günleri sayıyoruz ve ben şimdiden, ultrason görüntülerinden kendisine aşığım! :) Doğunca korkarım uzuuuun sürecek bir aşka düşeceğim kendisiyle! Yerim ben onu yahuuu... O doğunca onun fotolarıyla bezeli bir yazı ekleyeceğimdir tabiii ki! :)

Şimdilik bu kadar, yine size yeni yazılarla dönüş yapacağım merak etmeyin!

Öperim

Gmz

KISIR DÖNGÜ

2009-01-07T02:16:00.000-08:00

Gittin,
Yokum dedin,
Alış dedin,
Yok oldun,
Aradın sonra,
Ne yaptığımı merak ettin,
Geldin hatta,
Öptün,
Kokladın tenimi,
Sarıldın,
Uyudun yanımda,
Sonra kalktın,
Gittin,
Yokum dedin,
Alış dedin,
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Aldım evet aldım bisikletimi aldım... :)

2008-09-14T12:41:00.001-07:00

Merhabalaaaar,
Yazmayalı bayaa oldu ama zor bir dönem atlattım evet atlattım ve artık iyiyim ama bu aralar da işten hafif sıkıldım ama bu da geçer yada yeni bir iş bulurum kimbilir...
Bisiklet üzerine yazdığım yazımdan takriben 1 ay sonra cillop gibi gıcır gıcır bir bisiklet aldım kendisinin resmi üstte yer almakta..
Haftada 3 gün binmek amacımdı ancak yorgunluk nedeniyle pazar ve cumartesi günleri binebiliyorum.. İlk zamanlar kondisyonum çok kötü olduğu için bayır yukarı çıkmakamıyordum şu anda bayaa zorlanıyorum ancak çıkıyorum.. Bekle beni ODTÜ yokuşları, siz beni değil ben sizi yenicem... :)
Çok zevkli bir uğraş herkese tavsiye ederim, bisiklet üstünde herşey unutuluyor ve insan çocukluk günlerine geri dönüyor..
Çok öperim...
G.

TAŞINIYORUM..... 15/07/2008

2008-09-14T12:40:00.001-07:00

Son 7 senede kaba bir hesapla (bu da ne demekse=)) 26 kez taşınmışım ve bunların 5'ü büyük taşınmaymış yani evden eve diğer 21'ini de küçümsememek lazım çünkü onlar da evden yurda yurttan eve bunlar her dönem tekrarlanınca bırakın taşımayı, insan bavul-koli-çöp poşeti göremekten bıkıyor...Ama bu kez umarım uzun süreli en az 2 sene süreli olarak bu evimde kalırım... :) Aslında taşınmak güzel bişey, çünkü evindeki her eşya elinden geçmek zorunda olduğu için neyin var neyin yok anlıyosun ve bir daha asla alışveriş yapmaman gerektiğinin ayrımına varıyorsun... Hele annen evini taşımana yardım ediyorsa sürekli "Aman kızım bir daha bir çöp alma, herşeyinden çifter çifter var Allah'a şükür!" diyor ve bi süre sonra "Tammmmaaaaaammm!!!!" diye bağırmak zorunda kalıosun tatlı tatlı... :)Bu kez evimde 2 kişi yaşayacağız Bestecanımla.. :) Ve umarım herşey çoook güzel olacak... İçimden bir ses bol bol film izleyeceğiz diyor... Bestecan hastasıdır çünkü...Neyse bugün akşam yeni evimde uyuyacağım, anahtarı yastığımın altına koyayım da evleneceğim adamı göreyim, umarım hayal kırıklığına uğramam... :)))Hadi öperim..G.

Haber olmuştuk... :) 26.04.2008

2008-09-14T12:39:00.002-07:00

Merhaba bahsettiğim programla Amerika'dayken haber olmuştuk onu da eklemek istedim.. :)Turkish Delegation visits Mesopotamia’s Amish CountryOn Saturday April 26, twenty Turkish delegates took a tour of Amish Country. Sharon Grover, owner/tour guide for Ridgeview Country Tours, coordinated the venture. The objective of the day was to educate the group about Amish Culture. “It is a pleasure to have the delegates visiting our area and a great honor to be able to teach people from different parts of the world about the Amish in Ohio.” said Grover.Their first stop was at Ridgeview Farm where the delegates toured the Amish Culture Center and were introduced to the traditions of the Amish. Speaking fluent English, the group was attentive with many questions and curiosity. Stops on the tour included, The Middlefield Original Cheese Co-op, a meal in an Amish home, a visit to an Amish school house, and a shopping experience at the End Of The Commons store in Mesopotamia.Margarita Shulman, Director of International Visitor Programs, Cleveland Council on World Affairs, explains the basis for their tour, “The project is sponsored by the U.S. Department of State Office of Visitor Exchanges, World Learning (Washington Based Program Agency) and locally administered by the Cleveland Council on World Affairs. The project is entitled ‘Foreign Policy Dialogue Among Emerging Leaders in Turkey and the U.S.’ The group will engage in serious, important, and productive dialogue on international issues and ways that strengthen civil society through the democratic process. Meetings will give visitors a better understanding of the priority issues, concerns, and ideas that prevail in each society as well as provide a fuller understanding of American and Turkish foreign policies, political structures, societies, and cultures. The program will explore diversity and how a democratic society handles diversity and other challenging issues.The group includes very accomplished young leaders, representatives of the executive branch, Parliament staff and grantees who work for NGOs or private-public partnerships, students, business people, city organizers and a journalist. All participants have an academic or professional background in foreign affairs.The goals of the project are to:1. Engage in serious and productive dialogue on international issues in ways that strengthen civil society and the democratic process2. Establish new links between emerging leaders and organizations in Turkey and the United States3. Provide a better understanding of the priority issues and ideas that prevail in each society4. Facilitate a fuller understanding of U.S. and Turkish foreign policies, political structures and cultures.The project brings twenty young emerging leaders from Turkey to the United States for a three and one half-week visit. The first week consists of a stay in Maryland, the second week in Cleveland, and the third in DC. In Cleveland, the group stayed with host families all over the city ranging from Middleburg Heights to Solon, Cleveland Heights… the first day was a full cultural experience of multicultural Cleveland, the second and third day was a full job shadowing experience where guests were placed in key NGO and government offices all over town, and the fourth day consisted of a business and education seminar.”This group appeared to thoroughly enjoy their tour of Amish Country, reported Sharon Grover of Ridgeview tours.

Kezban Amerikanya'dan bildiriyor... 23.04.2008

2008-09-14T12:39:00.001-07:00

MELABALAAAAAR, :)Dun uzun bir gundu ve o yuzden size mail atamadim, ama aradigimi icin bazilarinizi umarim merak etmemissinizdir.Dun liderlik ve munazara hakkinda egitim aldiktan sonra daha oncede soyledigim gibi su an icinde oldugumuz Maryland eyaletinin Chavy Chase sehir merkezine gittik yuruyerek.Buradaki evleri gorunce aglamak istedim, insan olan o evde yasamaya utanir, ev ev degil saray mubarek acarkent falan yaninda koy buradakilerin ve adamlar orta sınıf aileler falan, sinir oldum...İsin enteresan tarafi Maryland eyaleti Obama taraftariymis ve Obama'nin elindeki enbuyuk guclerden biriymis su an oy potansiyeli olarak, her evin onunde obama bayraklari asili, arabalarin arkasinda Obama falan yazio, adamlar baya fanatik...Dun evlerin onunden gecerken birinin kapisini calip "Pardon benimle evlenir misiniz?, yas falan muhim degil benim icin, 6 olu 8 olur, 85 olur sorun diil!" dememek icin kendimi zor tutarak.. :) sehir merkezine ulastik... Birkac kucuk alisveristen sonra bir bara oturduk grupcanak, sohbet-muhabbet ettik...Bugun ilk defa Washington DC'yi gorucez, Amerikanin merkezi olmayan yapisi hakkimnda bilgilendirme semineri verecekler.Bugun ogleden sonra buranin saatiyle 15.50'de Cleveland, OH 'ya ucuyoruz.Ben programa gelmeden once yaninda kalacagimiz aileler icin bi bilgilendirme kitapcigi yollamislardi, aileleler belli degildi ama iste kultur soku yasamayin, Amerikan aile yapisi soyledir boyledir diye, ben sokun buyugunu ailemin Turk oldugunu ogrenince yasadim dun.... :) Sansima benim yaninda kalacagim aile Turk, korkarim onlar beni gorunce sok yasayacaklar.... :) 16 yıldır Amerkada yasiyolarmis.....Kezban Amerikanyadan bildirmeye devam edecek...

Amerikanya maceraları...Cuyahoga Children and Family Service Stajı+Rock'n Roll Hall of Fame Museum

2008-09-14T12:37:00.000-07:00

Merhabalar,20 Nisan-13 Mayıs 2008 tarihleri arasında Amerikan Dış İşleri Bakanlığı'nın düzenlediği ana teması "Gençler arasında Dış Politika Diyalogları" olan bir programa katıldım ve Türkiye'nin değişik bölgelerinden 20 kişiydik bu programa katılan... Amerika'ya ilk defa gitmiş bir insan olarak farklı deneyimlerimi yazmıştım orada arkadaşlarım ve ailem için ama burada da paylaşmak da bir sakınca görmüyorum.. :) Yazılar üzerlerindeki tarihte Amerika'da yazılmışlardır. Dilbilgisi ve yazım hataları yoğun bir biçimde olabilir, vakit buldukça tamamını düzelticem.. :)

28.04.2008
Cleveland, OHIO
Merhabaaaaaaaaa,Bugün buradaki çocuk esirgeme kurumu benzeri kurumdaki stajımın 2. günüydü... Is yerindeki insanlar bizimle çok ilgilendiler...Çocuk evlat edinme ve koruyucu aile olma hakkında bilgilendirdiler...Burası garip bir yer ya, çünkü evlat edinmek için maaş alıyor olman ve 21 yaşını geçmiş olman yetiyor... Eşcinselmişsin, yaşın küçükmüş falan onlarla ilgilenmiyorlar... Daha garibi koruyucu aile olmak için 18 yaş yeterli.. Genelde kimsesiz çocuklar siyah çocuklar, çoğunun biyolojik babasının kim olduğu bilinmiyor çünkü annesi de bilmiyor, kadın iki çocuğunun tam olarak kardeş olup olmadığını bile bilmiyormuş coğu zaman... uyuşturucu bağımlısı yada alkolik oldukları için anneler, çocuklar genelde engelliymiş yada öğrenme güçlüğü çekiyorlarmış.Ve en garip olansa şuydu bugün işyerinde geçen konuşmalarda Amerika’da erkeklerin çalışmadığıydı... Buradaki kızlar çalışan erkeklerle evlendiklerinde kendilerini şanslı sayıyorlar... Ohio eyaletinde issizlik maaşı gayet iyi olduğu için erkekler tembelliğe alışmış... Bizim iş yerinde bir kadın var kadın doktoralı falan eşi üniversiteyi bitirememiş ve evde oturuyormuş... Yanındaki kıza mutlaka çalışan bir erkekle evlen diye nasihat veriyordu, kız da çalışan bulmanın çok zor olduğundan falan bahsediyordu...

Aksam iş çıkışı Cleveland’daki “Rock’n Roll Hall of Fame Museum”a gittik ve sergi salonunun adı “Ahmet Ertegün” dü mutlu olduk orada.. Müze çok güzeldi, “Beatles”in “Yesterday” şarkısının ilk yazıldığı el yazması defterler falan vardı, çok güzeldi...

Amerikanya maceraları... Amishler.....

2008-09-14T12:36:00.000-07:00

26.04.2008

Merhabaaaaa,26 Nisan’da yani Cumartesi gunu Amish Country’deydik. Amish Country’e gitmeden önce bunlar elektiriksiz falan yaşıyolar ya kafamda böyle bizim Ayder Yaylası'nda evlerde yaşayan, dünyadan bi haber, enteresan bi hayat süren bi köy yaratmıştım ama keşke yaratmasaymışım...İlk önce Amishlerden kısaca bahsetmem gerekirse, 1693’te Jacop Amman isimli bir yobaz manyak İsveç'teki kilisenin yeterince disiplinli olmadığını düşündüğü için kiliseden ayrılmaya ve kendi mezhebini kurmaya karar vermiş, bunun soyadı Amman ya Amman Amman derken Amish olmus bunlar... 1700’lu yıllarda ise bunlardan 50 ila 100’ü Amerikanya’ya göçmüşler... Bu manyaklar da Allah sade ve abartısız olani sever diye 16. yüzyıldaki ataları gibi yaşamaya karar vermişler.Simdi bunlar sözüm ona elektrikli ve motorlu aletler kullanmıyorlar tabii sadece kendi yasamlarında, yoksa markete gidip çalışanı gayet kasa falan kullanıyor, arabaya binmiyolar at arabaları var, modern kıyafetler giymiyorlar, kadınlar bir başlık ve uzun bir elbise giyiyor bunları da kendileri dikiyorlar ama ayakların da Nike ayakkabı var, erkekler de pantolon ve gömlek giyiyolar onları da karıları dikiyor. Tarım ve hayvancılıkla geçiniyorlar, tarlalarinda traktör kullandırtmıyorlar.. Fotoğraf çektirirlerse kilise tarafından cezalandırılıyorlar, ama arkasını döndüklerinde çekerseniz veya sizi görmüyorlarsa uzaktan foto çekebilirsiniz... Ağaç işlerinden iyi anliyorlar.. Kendilerine ait okullari var çocuklarını bu okullara gonderiyorlar, okulda yalnızca okuma-yazma, matematik, coğrafya, tarih, İngilizce falan öğretiyorlar, fen öğretmiyorlar çünkü Allah’in işine karışılmaz mantığı var..Şimdiiii, ilk defa Amish Köyüne girdik etrafta son model arabalar görmeye başladık, dedik bunlar ne ola, dediler ki bunlar Amishlerin degil Amish koyluleri tarimdan ve hayvanciliktan iyi anladiklari icin onlarin isciliginden faydalanan yatirimcilar... Bilmiyorum Truman Show’u izlemis miydiniz? Sanki oyle bi durum vardi sanki biz gelmisiz diye oyle bir koyu yaratmislar ama aslinda oyle yasamayip oyle yasamiyorlarmis gibi yapıyorlar... Yani baslarinda hemen evlerinin dibinde elektrik kullanan yatirimcilar bunlar sozum ona kullanmio... Sozum ona dememi acmak gerekirse, adamlar direkt olarak gelen elektrigi kullanmiyo yoksa evlerinde jeneratorler ve bu jeneratorler yardimiyla calisan lambalar gorduk... Aslinda bunlar yavas yavas asimile olmaya baslamis, evde tv, radyo bisey yok dunyadan bi haber olmak amaciyla, ama bi genc kizin elinde "People" dergisi gorduk icinde Britney Spears" falan..Bi de bu adamlar kendini o kadar soyutlamis ki okullari bile ayri, okullarda 15-17 yas arasi evlenmemis genc kizlar ogretmenlik yapio, bunlar oole universite mezunu falan degil zaten okul da 8. sinifa kadar falan suruo,oyle derinlemesine bilgi vermiyolar, zaten demistim fen yok, cografya kitaplari da '74 basimi o kitaptaki daglar simdi ova oldu haberleri yok... :)Ama evlerini gormenizi isterdim bu adamlarin bazilarinin 17-18 cocugu var tek anneden sadece, zaten cift eslilik yasak ,neyse, evler saray insanin amish olasi gelio inanin...bu bildigimiz tipik amerikan evi ev, kocaman 4 katli falan....Enteresan olansa su;adamlar kendilerini sahiden enteresan saniyo, biz Turkler olarak anladik ki bizler aslinda birer amishiz Turkiye'de, eger bu Amishlikse... Adamlar el yapimi dandik banyo liiflerini, dantelleri, yatak ortulerini gosterip bunlari amish kadinlarinin yaptigini soyleyip sasirmamizi beklio, dedim bi tanesine benim annem alasini yapiyo bunun diye kadin daha cok sasirdi... Mesela ninem tam bir amish onu anladim...Kizilderililer gibi bunlar da Turk kesin,hatta burada anladim dunya Turk olmus... :)Bizim programin basindakiler de bizim duruma pek sasirmadigimiz gozleyip uzulduler biraz, biz de dedik ki “Anadolu'da bazi koylerde insanlar kendilerinin yaptigi kerpic evlerde kaliyo ve elektirigi inanclarindan dolayi degil fakirliklerinden dolayi kullanamiyolar ve herseyi elleriyle yetistirip, elleriyle dikiolar, o yuzden bunlara aciyip sasirmak bizim icin anlamsiz.” Acayip ilgi duydular konuya ve biz de bu ilgiden hareketle ilk once "Tempo" dergisinde falan “Turkiye Amish olur mu?” diye bi haber patlaticaz (grupta gazeteci var) sonrada "Babishler" diye bi tarikat kurup ninelerimizi, dedelerimizi toplayip koye yerlestiricez, elektrik falan kullancak bizimkiler ama gizli tesisatla, turist falan gelince ortadan kaldiricaz elektirikli aletleri... Nasil fikir ama?Coook optum sizi...Gamze

20/06/1983---20/06/2008

2008-09-14T12:34:00.000-07:00

Bugün benim doğum günüm... 25. yaşımı bitiriyorum ve artık tam 25 yaşındayım...Birçoğunuz için 25 çok genç bi yaş biliyorum, çocuk gözüyle bile bakıyor olabilirsiniz, bazılarınız içinse kocamanım... Şu an sınır bir yaştayım, 18-25 yaş arası gençlerin başvurabileceği yerlere hala başvurabilirim ama son bir senem...Ben ilkokul 3’teyken ilkokul 5. sınıftakiler inanılmaz büyük gelirdi ve onların Cuma günleri ve Pazartesi günleri İstiklal Marşı söylemesine gıpta ederdim, bi de Beden Eğitimi derslerinde biz hala yağ satarım bal satarım oynarken onlarn dersine ayrı beden eğitimi öğretmeni girerdi ve handball falan oynarlardı, hiç ulaşamayacağım yaşlar gibi gelirdi... Ortaokul da falanda ÖSS’ye giren abimi kıskanırdım, üniversiteye gidecekti ve o günler bana hiç gelmeyecek gibiydi... Lise de üniversiteyi bitirip henüz öğretmenliğe başlamış Tarih öğretmenim daha 24 yaşındaydı ama ben ona biraz da üzülerek bakardım çünkü bana göre epey büyümüştü artık ve heyecanlı bi hayatı yoktu... Üniversite de üniversiteyi bitirip işe başlayanlara üzülürdüm, şimdi de neredeyse yüksek lisansı bile bitirdim ve 30 yaşına gelmiş hala bi düzen tutturamamış 20 yaşında gibi yaşayan insanlara hayretle bakıyorum... Sanırım 30 yaşına geldiğimde ben de aynı olacağım...25 yaş ve sonrasındaki yaşım benim için çok zor geçecek yaşlar olacak sanırım... Aslında birçok hayal ettiğim şeyi yaptım... Yurtdışına çıkmayı çok isterdim biçok kez çıktım, yüksek lisansımı bitirmek üzereyim hemen hemen üniversiteyi bitirir bitirmez işe başladım, öğretmenlik yapmak istemiyordum yapmadım ama hala içimde doymayan bişeyler var...En sevdiğim insan ve hep yanımda olan bitane bebeğim 2 seneliğine bir orta doğu ülkesine göreve gidiyor ve ben o yokken ne yapabileceğimi tam kestiremiyorum,,, Bi yandan iki sene çok uzun geliyor, o yokken yaşadığım şehir bana çok dar geleceğinden yaşadığım şehri ve hatta ülkeyi 2 seneliğine terketmek geliyor içimden bir yandan da iki sene çabuk geçer hem yakın yere gidiyor biraz dişimi sıkmalıyım diyorum ve inanın şu an tam olarak ne yapmam gerektiğini bilmiyorum... Hayatımda bazı şeyleri değiştirmem gerekiyor ama nereden başlayacağımı bilemiyorum... İnsanın ailesinden uzak yaşaması çok güzelken bazen böyle kararları tek başına verebileceğini ve harekete geçebileceğini bilmek insanı üzüyor da, hayatımı planlayan birileri olsa keşke diyorum bazen, onlar şöyle şöyle yapacaksın deseler ve ben yapsam..25 yaşındayım artık ve tam 7 senedir tek başıma yaşıyorum bu şehirde, son 2 senedir de gerçekten tek başıma tırmalıyorum... Yüksek lisans yaparken çalışmak lanet birşeymiş mesela, kimseye tavsiye etmem... Tırmalamak hoşuma gidiyor ama, kendi başıma bişeyleri başarmak bana hem güven hem de korku veriyor...Bu aralar önümü göremiyorum, her açıdan ve bu beni çok üzüyor.Sizler için nasıldı ve nasıl olacak bilmiyorum ama benim için 25 yaş biraz zor geçecek ama bunu da atlatıcam... Küçüklüğümden kalan o kocaman gözlerimle yine etrafa meraklı ve hınzır bi biçimde bakıcam ve yolumu bulucam, zorluklar artık bana çok zor gelmeyecek ve üstesinden gelicem bu belirsizliklerin ve özlemin... Umarım...Bugün benim doğum günüm ve ilk defa bu kadar net büyüdüğümü hissediyorum, bu beni acıtıyor ama mutlu da ediyor...Çeyrek yüzyıldır bu dünyadayım, ve umarım bundan sonra en az 2 çeyrek daha yaşarım ve hayatıma, aileme, çevreme, heryere güzellikler katarım...Bugün benim doğum günüm, iyi ki doğmuşum..Annecim, babacım çook teşekkür ederim... :)
İyi ki doğdum
Gördün mü yirmi beş oldum
Özgürüm kanatlandım
Durmadım ayaklandım
Koşup ilerliyorum
İyi ki doğdum
Ne güzel bir kadın oldum
Erkekler hep peşimde
Ama aklım işimde
Sınırı zorluyorum
Kalamam hayatın köşesinde
O zaman neşesi neresinde
Koysalar önüme bariyerde
Çocukta yaparım kariyer de
Pes etmem ben en zor günümde
Kanatlandım özgürüm bende
Deseler geçecek bu heveste
Çocukta yaparım kariyer de
İyi ki doğdum
Gördün mü yirmi beş oldum
Özgürüm kanatlandım
Durmadım ayaklandım
Koşup ilerliyorum
İyi ki doğdum
Ne güzel bir kadın oldum
Erkekler hep peşimde
Ama aklım işimde
Sınırı zorluyorum
Kalamam hayatın köşesinde
O zaman neşesi neresinde
Koysalar önüme bariyer de
Çocukta yaparım kariyer de
Pes etmem ben en zor günümde
Kanatlandım özgürüm bende
Deseler geçecek bu heveste
Çocukta yaparım kariyer de
Kalamam hayatın köşesinde
O zaman neşesi neresinde
Koysalar önüme bariyer de
Çocukta yaparım kariyer de

Bisikletler de uçar... 19 Haziran 2008 Perşembe

2008-09-14T12:23:00.000-07:00

Merhaba,Bugün sıkıcı ve sıcak bir günün verdiği gazla sanırım bişeyler karalamak istedim sayfama... İnsanın internette kendisine ait bir sayfası olduğunu bilmek enteresanmış bunu da belirtmeden geçemeyeceğim. Blog yazarlığı konusunda oldukçe yeni ve acemiyim ama bunu da bir hafta içinde çözeceğim, söz veriyorum... =)
Bu aralar kendime bisiklet almak konusunda inanılmaz bir coşku taşıyorum içimde... İkizlerimden biri bunu şu an çok istiyor ama aslında biliyorumki diğeri ben bu harika oyuncağı aldıktan çok değil bir hafta sonra muhteşem maymun iştahlılığını gösterecek ve bu oyuncaktan da sıkılacak. Ama olsun çok istiyorum alıcam, işe gelir giderken kullanırım. Zaten gıcık oluyorum, Dikmen caddesini berbat bir hale getirdiler bu ara, arabaların içindeki insanlar sıkıntı içinde işlerine doğru giderken ben onlara el sallayarak ve dil çıkararak vınnn diye aralarından kayarak bisikletimle işe gidicem... Tabii o dik Akay yokuşunu nasıl çıkacağım hakkında bir fikrim yok ama olsun denerim.Abimin bir bisikleti vardı, şu "Bianchi" marka gümüş rengi havalı bisikletlerdendi. Herzaman olduğu gibi abime bu bisiklet alındığında inanılmaz kıskanmıştım ve ağlaya zırlaya ben de istemiştim. Aslında öyle çok küçük falan da değildim. İlkokulu yada hazırlığı bitirdiğim seneydi. Yaklaşık bir üç ay kadar ağladıktan sonra annemler sonunda bana sürpriz olarak bir bisiklet almışlardı ama ne sürpriz!!! Benim bisikletimin de "Bianchi" marka olduğunu (bu arada umarım doğru yazıyorumdur markayı) duyunca çok sevinmiştim taaki bisikleti görene kadar! Bisiklet pembeydi, önünde beyaz ahşap bir sepeti vardı veeeee en kötüsü abimin o müthiş bilmem kaç vitesli şahane dağ bisikletinin aksine vitessizdi. Bildiğiniz kötü bir bisikletti yani, onunla mahallede bisiklete binsem kesin arkamdan "Şeker kız Candyyyyyyy" diye bağıracaklardı. Annem yüzümdeki hayal kırıklığını görünce beni teselli etmek için ve hafifte sinirli bir biçimde:"Bu bisiklet mikrodalga fırından bile daha pahalı!" demişti. Hala düşünürüm niye böyle demişti... :)))) Ben bu bisikletle bi kaç hafta istemeyerek de olsa tur attım mahallede, baktım kimsenin dikkatini çekmiyor, çekmeyi bırakın alay konusu oluyorum çocukların içinde, ben de bisikleti kilitlememeye karar verdim... :) Çalınırsa annemler dayanamayıp bana yine bisiklet alırlar ve bu sefer istediğim bisikleti alırım diye düşünmüştüm o küçük beyniyle... Ne oldu? Nolucak, bisikletim çalındı, annem babam bu durumu hiiiiiiç takmadı...Ve ennnnn kötüsü bir kaç hafta sonra kuzenim,güzel gözlü ve daha iki defa gördğüm amcamın oğlu Almanya'da bisiklet kazasında öldü... :( Bisiklet macerası da böylece tüm ailemiz ve hatta sülalemiz için kapandı gitti...Bu olay beni o kadar etkilemişki 25 yaşıma geldiğim şu aralar(ki yarın tam 25 oluyorumm...:( ) tam 15 sene sonra daha yeni yeni bisiklet alma fikri geldi aklıma...Söz veriyorum kask takıcam, hız yapmıycam, ama alıcam o bisikleti, hem taksitlide satıyolar...İlginç bir tesadüf ama bisiklet kazasında oğlunu kaybeden amcam şu aralar yeni bir kitap çıkardı çocuklar için onca siyasi kitabından sonra, kitabın ismi "Bisikletler de uçar" kimbilir belki bu kitap bana yeniden bisiklete binme cesaretini vermiştir....Not: Merak edenler için: "Bisikletler de uçar" Atila Keskin